Шояд шумо суол ё назаре доред?

Абувалид, Ибода ибни Сомат (р) мегуяд: Бо Расули Худо (с) паймон бастем, ки дар сахтӣ ва гушоиш, дар хушӣ ва нохушӣ, ва онгоҳ ки дигарон бар мо тарҷиҳ дода шудаанд, ҳарфшунавӣ ва итоат намоем ва аз мо паймон гирифт, ки бо ҳокимон ва фармонравоёни худ бар сари қудрат даргир нашавем, магар замоне, ки куфри ошкорӣ дидед ва барои он далел ва бурҳоне аз сӯи Аллоҳ (ҷ) доштед ва низ паймон бастем, ки ҳар ҷо ва дар ҳар мавқеъияте, ки будем ҳақро бигуем ва аз сарзаниши ҳеҷ сарзанишгаре дар роҳи Аллоҳ (ҷ) натарсем. Имомхатибони мӯҳтарам мо ҳама аз Худоем ва бозгашти мо ба сӯи Ӯст, пас дар минбари Расули Худо баромад карда суханони ҳақро низ бигуед. Мо ҳамеша сулҳу суботи ҷомеа ва мамлакати азизамонро мехоҳем, ҳоло мо ба ҲНИТ коре надорем вай низ агар сари қудрат бошад Тоҷикистонро кишвари тарақикарда намекунад, лекин ҳукуматдорони азиз ин маъракаҳои беҳударо (РИШУ ҲИҶОБУ дигар амрҳо Худо ва Паёмбарашро) кам кунед то саодатмандии ду дунё насибатон гардад.