Барзу Абдураззоқов

Барзу Абдураззоқов, коргардон, аз фаъолтарин чеҳраҳои ҷомеаи шаҳрвандии Тоҷикистон. Нафаре, ки бидуни тардид метавон намоди рӯшанфикрӣ, таҷассумгари набзи ҷомеа номид. Болотар аз ин, ҳама касоне, ки бо Барзу камтарин шиносоиро доранд, ба ӯ як сифатро қоиланд: инсони комил.

Ба ибораи дигар, ӯ ҳамомананди дарёст. Ҳамаро дар худ меғунҷонаду ғурури хос дорад. Аммо ӯро ягон чаҳорчубаву тангно дар доираи худ нағунҷондааст. Агар ором аст, пас оромии ӯ мисли оромии дарё беасрор нест.

Дар бораи ӯ гуфтану навиштан ҳам осон нест. Ба тавоноӣ, ҳунармандӣ, назокат, ҷасорату дониш ва малакаи коргардонии ӯро, ҳатто нотавонбинҳояш қабул доранд. Ҳама ӯро эътироф доранд.

Барои ба ин сатҳу мартаба расидан, Барзу бо талош ба воя расидааст. Ҳеч гоҳ аз талоши сохтани худ хаста нагардидааст. Шояд аз башумор шахсиятҳои Тоҷикистон аст, ки китоб ба таври ҳамеша муниси ӯст.

Барзу Абдураззоқов 19-уми сентябри соли 1959 дар оилаи ҳунармандони асил Ҳабибулло Абдураззоқоҷ ва Фотима Ғуломова ба дунё омадааст.

Аз ин сабаб, қадам ба дунёи театр ниҳодани ӯ тасодуфӣ нест.

Шаҳодатномаи мактаби миёнаро соли 1976 гирифтааст.

Худи ҳамон сол ба Донишкадаи давлатии санъати Тоҷикистон ба номи Мирзо Турсунзода дохил шуда, соли 1980 онро хатм мекунад.

Дар давоми солҳои 1980 то 1987 дар факултаи режиссёрии Донишкадаи давлатии ҳунарҳои театрии Русия маъруф ба ГИТИС таҳсил кардааст.

Фаъолияти кориашро дар Тоҷикистон аз театри давлатии шаҳри Хуҷанд оғоз карда, минбаъ дар Театрҳои ҷавонони ба номи Маҳмудҷон Воҳидов, Театри драмавии русӣ ба номи Маяковский, Театри драмавии ба номи Абулқосим Лоҳутӣ дар шаҳри Душанӣ идома медиҳад.

Аммо дар чанд соли охир дар Тоҷикистон гӯё саҳнаҳои театр барои асарҳояш тангӣ мекард. Дақиқтараш, мушкилиҳои фаровон дар баробари намоишҳои ӯ меофариданд.

Дар муддати фаъолияташ беш аз 50 асар ва намоишҳои театриро ба саҳна гузоштааст. Ин асарҳои ӯ дар театрҳои Тоҷикистон, Ӯзбакистон, Қирғизистон, Қозоқистон, Русия, Эрон, давлатҳои аврупоӣ ва ғайра ба намоиш гузошта шудаанд. Чи дар саҳнаи театр дар Порис ё дар Хуҷанд дар баробари ҳунари ӯ холисона каф кӯбидаанд.

Як муддат дар шаҳри Хуҷанд фаъолият мекард. Он замон ҳама аз театр дар Хуҷанд мегуфтанд, дар саҳифаҳои матбуот ҳарф аз Барзу буд.

Ба Душанбе омад. Соли 2009 намоишномаи “Девонагӣ. Соли 93”-ро аз рӯи асари "Таъқиб ва қатли Жон Пол Марат" аз дромновиси олмонӣ Питер Улрих Вайс ва "Соли 93" аз Виктор Ҳугу, шоъир ва дромнависи фаронсавӣ омода кард. Намоиш ҳаводиси инқилоби Фаронса дар қарни 18-ро бозтоб мекард.

Намоиш дар арафаи ҷашни Наврӯз дар театри Маяковский муаррифӣ гардид. Дар назар буд, ки баъди се рӯз ба саҳна гузошта мешавад. Аммо ба сензураи Вазорати фарҳанги Тоҷикистон рӯ ба рӯ гардид ва намоишҳои баъдӣ мамнӯъ шуд. Ҳамин тавр, бо тағйири номи намоишнома ба “Девонагӣ. Соли 1793” ва дигаргуниҳое дар саҳна иҷозат доданд.

“Девонагӣ. Соли 93” ягона намоиши Барзу Абдураззоқов нест, ки гузоштани он дар саҳнаи театри тоҷик манъ гардидааст.

“Муҳоҷир” намоиши дигаре, ки Барзу Абдураззоқов аз рӯи асари Славомир Мрожек, нависанда, драматург эссеист ва рассоми лаҳистонӣ омода карда буд, дар саҳнаҳои театри тоҷик роҳ наёфт. Намоишнома дар толорҳои хурде пешкаши теъдоди хеле ками тамошобинони тоҷик гардид.

Худи Барзу Абдураззоқов дар як суҳбат аз он намоиш чунин ёд кард:: «Ин намоишро дар иҷрои ду ҳунарманди беҳамтои тоҷик Нозим Меликов ва Қурбони Собир ба саҳна мондам. Аммо баъди 3-4 маротибаи ба саҳна гузоштан, намоиши минбаъдаи онро манъ карданд. Шумораи тамошбинон низ зиёд набуд. Хеле дардовар аст, ки пас аз сарфи ин қадар нерӯву заҳмат, спектакли омодашуда, ба тамошобин пешниҳод нашавад.

Мо шабона барои омода намудани ин саҳна кор мекардем, чунки рӯзона ҳар яки мо дар театр машғули корҳои дигар будем. Вақте маҳсули заҳматҳои сангини худро ба тамошобин пешниҳод карданӣ будем, туҳмати палиде муҳраи моро шикаст, ки гӯё мо аз саҳнаи театр тоҷикро таҳқир кардаем. Намоишнома ба ҳамин тариқ ба куллӣ мамнуъ эълон шуд”.

Аммо мамнуъ эълон карданҳо танҳо барои Тоҷикистон буд. Намоиши мазкур моҳи августи соли 2013 дар таҳияи ӯ дар Театри академии ба номи Токтоболот Абдумомунови шаҳри Бишкек ба саҳна гузошта шуд.

Ҳоло бо гуфте як пояш дар хориҷ асту як пояш дар Тоҷикистон. Дар саҳнаҳои театри Қазоқистону Қирғизистон намоишнома мегузорад...

Барои ҳаводорони театри тоҷик намоишномаҳои “Найрангҳои Абдуи Хуҷандӣ”, “Шабпарак хоб дид”, “Чор дарвеш”, “Антигона”, “Оттелло”, “Ҳайвонхонаи шишагӣ” дар таҳияи Барзу Абдураззоқов аз пурномтарин намоишномаҳои театрӣ боқӣ мондааст.

Намоишномаи “Хизматгори ду хоҷа”-и ӯ дар театри Лоҳутӣ аз сердбинандатаринҳо шуда, “Нидо” ва “Роҳи дури дур то Макка”-аш барандаи чандин ҷоизаҳои минтақавию байналмилалӣ ва унвони “Беҳтарин намоишномаи ИДМ” ба худ гирифтааст.

Барзу дар соли 2013 бо даъвати Қирғизистон ба ин кишвар рафт ва чандин намоишҳо дар саҳнаҳои театри ин кишвар гузошт. Ҳатто соли 2013 дар ин кишвар “Коргардони сол” эътироф шуд.

Дар интихоботи президентии Тоҷикистон дар соли 2013 бо мавқеъгириҳояш аз номзадии Ойниҳол Бобоназарова, номзад ба мақоми президентӣ аз ҷониби мухолифин ҷонибдорӣ кард. Ӯро ҳамчун чеҳраи мухолиф бозтоб кард. Аз хабарсозтарин чеҳраҳои сол буд.

Дар соли 2014 низ якчанд бор бо ҳимоя аз Зайд Саидов, соҳибкор ва сиёсатмадори зиндонии тоҷик садо баланд кард.

Мухолиф буданашро дар як суҳбат чунин шарҳ дод:
“Оппозитсия ин маънои позитсия, мавқеи дигар доштан аст. Аз ин нуқтаи назар, ман инсони мавқеъҳои тамоман дигар ҳастам, на мисли онҳое, ки моро идора мекунанд. Ман душман нестам, аммо дунёро ба ранги дигар мебинам, тасаввуроти ман дар бораи ҷаҳон дигар аст, рангорангии рангҳои сиёсии ман тирукамонранг ҳастанд, олами ман гуногуновоз аст, бисёровоза - полифонӣ аст.

Ман Исоро, Буддову Пайғамбари акрам Муҳаммадро дӯст медорам, чун медонам, ки онҳоро Худои ман офаридааст. Ман олами сиёҳу сафеди афроди беистеъдодро дӯст намедорам. Ман ба камрангӣ тобеъ шуда наметавонам. Ман зебоиро қади ҷон мепарастам. Мусиқӣ ва кӯдаконро дӯст медорам.

Ӯзбакҳо, қирғизҳо, яҳудиҳо, бирмагиҳоро дӯст медорам ва онҳоеро, ки мехоҳанд ҷаҳонро барои ман тақсим кунанд, чашми дидан надорам. Агар ин оппозитсия будан аст, пас, бешак, ман аввалин оппозитсионери ҷаҳон ҳастам”.

Соли 2010 силсиламусоҳибаҳои ӯ бо чеҳраҳои матраҳи Тоҷикистон дар рӯзномаи “ИмрӯзNews” аз пурхонандарин матлабҳои ин нашрия буд. Барзу нишон дод, ки дар рӯзноманигорӣ низ чирадаст аст.

Соли 2001 Ҳунарманди шоистаи Ҷумҳурии Тоҷикистон гардидааст.

Соли 2011 дар шаҳри Душанбе дар Озмуне таҳти унвони "хушсалиқатарин сокини шаҳри Душанбе", ки бо номи "ТОП-50" маъруф буд, аз хушсалиқатарини сокинони Душанбе шинохта шуд.

Соли 2012 ҳафтаномаи “Нигоҳ” рейтинги “Чеҳраҳои мардумии соли 2012”-ро баргузор намуда, Барзу Абдурраззовро “Ҳунарманди сол” эълон кард.

Соли 2013 низ бо қарори ҳакамони 5-умин фестивали театрӣ дар Қирғизистон, ки ба муносибати 70-солагии ҳунарманди хизматнишондодаи қирғиз Т. Турсунбоева дар шаҳри Нарин баргузор гардид, дар ин кишвар “Коргардони сол” эътироф шуд.

Соли 2014 аз ҷониби Вазорати фарҳанг ва Анҷумани фаъолони театр дар Қирғизистон барои беҳтарин ҳунари коргардонӣ дар 5 соли охир соҳибҷоиза гардид.

Дар бораи фарзандонаш мегӯяд: “Се фарзанд дорам: Беҳрӯз, Каюмарс, Ханно. Ва се фарзанде, ки аз худ мешуморам: Фирӯза, Сафина, Исроил!”

Copyright © 2015 TojNews